کیهان شناسی و ستاره شناسی ایران‪ی‬

دانش ستاره شناسی به بررسی قرارگیری اجرام منظومه ی شمسی و تاثیرات آنها بر یکدیگر و تاثیرات مجموعه ی سیارات و خورشید بر زمین می پردازد. هر شخصی در هنگام تولد تحت تاثیر این شرایط و نحوه ی قرارگیری کواکب نسبت به زمین و نسبت به کواکب دیگر است. بنابراین می توان با مطالعه ی دقیق این شرایط، شخصیت، شغل، ویژگی ها، توانایی ها، روابط و نقاط عطف زندگی هر شخص را مورد بررسی قرار داد.
در این دانش چند رویکرد یا شیوه وجود دارد که شیوه ی هندی، غربی، چینی، اسلامی، ایرانی از میان آنها کاملا شناخته شده اند و می توان گفت جز تغییر اسامی، تقریبا با هم یکی هستند و هریک از دیگری نکاتی را در طول زمان گرفته اند و همپوشانی بسیار با هم دارند. اما شیوه ای که در مورد آن تا کنون نوشته نشده است و آموزشی ارائه نگردیده است شیوه ی ایرانی مبتنی بر جهان بینی سیمرغی و سپس مزدایی به ستاره شناسی است که از رازورزان کهن ایرانی و زرتشت، جاماسب، و دیگر اساتید دوره های جدید مانند خواجه نصیرالدین طوسی، ابوریحان بیرونی، پورسینا، خیام نیشابوری و غیاث الدین جمشید کاشانی آغاز شده و به مرور تکمیل گشته تا به ما رسیده است. در این شیوه هم در بعد کلی در مورد دوره های بزرگ کیهانی سخن می گوید و هم در جزئیات در مورد افراد بر اساس ماه و روز زادروزشان شخصیت شناسی می نماید. انطباق این شیوه با فرهنگ ایرانی کهن و عمیق و باستانی، به کار بردن نام ها و اصطلاحات مانوس و منطبق بر ماه ها و روزها و فرهنگ ایرانی، ارتباط با باورهای فرهنگی ایرانی و معنویت و عرفان زرتشتی و سیمرغی، از ویژگی های این شیوه است. نکته ی دیگر در این ستاره شناسی، ارتباط افراد و زندگی آنها با ایزدان یا اساتید کیهانی و وجوه معنوی، مانتراهای ویژه ی افراد و ماه ها و روزهای مناسب برای هر فرد در امور مختلف می باشد. چگونگی زدودن بارهای منفی زندگی و پاکی و تطهیر روحی، ذهنی و جسمی با یاری گرفتن از ستاره شناسی، بخش دیگری از این آموزه هاست.
هرچند که کهن ترین شیوه ی ستاره شناسی، ایرانی است اما متاسفانه آثار زیادی از پیشینیان به صورت مکتوب باقی نیست.
از دوره ی پیش از مسلمان شدن ایرانیان، از دوره ی ساسانی دو کتاب در این زمینه به دست ما رسیده است که به این دانش پرداخته اند یکی بندهش و دیگری گزیده های زاداسپرم. اما از دوره ی اسلامی کتاب های بیشتری مانند کتاب التفهیم لاوائل صناعه التنجیم یا کتاب بیان احکام کواکب در نجوم، هر دو از ابوریحان بیرونی و نوشته های مهم دیگری به ما رسیده اند که از تعدادی از این کتاب ها در این پژوهش بهره گرفته شده است.
امروزه به ویژه با تسهیل ارتباطات و ایجاد تارنماها و اپلیکیشن ها، ستاره شناسی هم بسیار جای خود را باز کرده است و افراد زیادی با عنوان ستاره شناس به این کار مشغولند که متاسفانه اکثر آنها نه متخصص هستند و نه تسلط کافی بر این دانش دارند. ایجاد بستر مناسبی که همگان بتوانند از این دانش در صورت تمایل، آگاهی یابند و خود به کنکاش و جست و جوی احوالشان بپردازند بسیار یاری رسان خواهد بود و گذشته از این که راه را برای جویندگان هموار می سازد، راه را بر سودجویان بی دانش می بندد. در این راستا اقدام به برگزاری دوره ای تحت عنوان ستاره شناسی ایرانی به صورت آنلاین نمودم و متن این دوره را که بسیار دقیق گردآوری و نگارش شده بود پس از بازبینی و اصلاح و تکمیل، اکنون به صورت کتاب، پیشکش جویندگان می شود.
از دیگر سو با توجه به رشته ی تحصیلی خود که معماری است و سال ها است هم به صورت عملی و هم در حیطه ی آموزش در دانشگاه ها در این رشته مشغول خدمت هستم، و اکثر معماران گذشته ی ایران و جهان به دانش ستاره شناسی آشنا بوده اند و از آن در معماری خود بهره می برده اند و با توجه به توصیه ی ویتروویوس پدر دانش معماری به تسلط معمار بر نجوم، لازم دیدم زمینه ی آگاهی یابی معماران ایرانی و فارسی زبان را به دانش کیهان شناسی و ستاره شناسی به ویژه با رویکرد ایرانی را فراهم آورم.

فهرست
بخش یکم: تاريخ کيهان شناسي و ستاره شناسي ايراني
بخش دوم: آفرينش در فرهنگ ايراني
بخش سوم: کيهان شناسي ايراني
بخش چهارم: دايره البروج (زودياک(
بخش پنجم: ساکنان
بخش ششم: تقديم يا تغيير جهت محور زمين
بخش هفتم: اعصار / هزاره ها
بخش هشتم: زايچه ي جهاني، زايچه، خانه ها، پيکرهاي آسماني، کواکب، طالع، نگاه کواکب
بخش نهم: ويژگي هاي سرنوشت (طالع) بروج و ماه ها بر پايه ي ستاره شناسي ايراني
بخش دهم: زيستکار و باززايش
بخش يازدهم: دريافت و تحليل يک نمودار زايش
بخش دوازدهم: روش تحليل نمودار زايش