Commissaris Jörgensen en de supermensen: Hamburgse misdaadroman

De mist boven de Elbe hing zwaar en vochtig in de lucht als een ongewenste belofte. Toen Roy en ik aankwamen bij het hoofdkwartier van de recherche in Hamburg, wisten we dat dit geen gemakkelijke dag zou worden. De grijze betonnen gevel van het gebouw weerspiegelde perfect de somberheid van de novemberochtend. We liepen de sobere gang in en gingen naar ons kantoor.

Roy opende de deur en begroette me met zijn gebruikelijke laconieke stijl. "Goedemorgen, Uwe. Wat heeft het lot vandaag voor ons in petto?"

Voordat ik kon antwoorden, trilde mijn telefoon. Het was onze meerdere, hoofdcommissaris Jonathan Bock. "Jörgensen, ik heb jou en Müller onmiddellijk op mijn kantoor nodig. Er is een nieuwe zaak, en het is urgent."

Roy haalde zijn schouders op en we gingen op weg. Het kantoor van Jonathan Bock had altijd iets fascinerends en beklemmends. Bock was een man van imposante gestalte, maar zijn ogen verraadden de scherpte van een adelaar die zijn nest nooit verlaat.