Latarnik

Na odległym wybrzeżu, gdzie morze i niebo zdają się zlewać w jedną nieskończoną linię, stary żołnierz znajduje wreszcie schronienie przed zgiełkiem świata. Nazywa się Skawiński, a jego życie było długim pasmem wojen, porażek i wygnania. Teraz, jako samotny latarnik, ma prostą misję: podtrzymywać światło, które prowadzi żeglarzy w ciemności.

Lecz prawdziwa burza nie mieszka w oceanie, lecz w pamięci.

Pewnego dnia w jego ręce trafia książka. Jej strony, pełne ojczyzny, języka i wspomnień, budzą w nim dawno uśpione uczucia. Lektura staje się wtedy podróżą w głąb siebie — głęboką i bolesną — która odrywa go od teraźniejszości… i od obowiązku.

Z delikatnością i głębokim humanizmem Henryk Sienkiewicz w Latarniku tworzy poruszającą refleksję o wygnaniu, tożsamości oraz o odkupieńczej — i zarazem niebezpiecznej — mocy literatury. To krótka, lecz niezapomniana historia, która niczym latarnia w nocy rozświetla najskrytsze zakamarki ludzkiej duszy.