Lamia

“Το βιβλίο μου εκδίδεται” λέει ο Κητς το καλοκαίρι του 1820, “με πολύ λίγες προσδοκίες, αν όχι ελπίδες, από πλευράς μου. Ετούτη θα είναι η τελευταία προσπάθειά μου·” Η Λάμια θεωρείται το τελευταίο ποίημα του Κητς με έκδηλες τις επιρροές του Dryden και του Vergil. Η μαγική ενδότερη γλυκύτητα δεν διαρρηγνύει τον ειρμό και τη συνοχή του μέτρου. Ένα πράγματι ελληνικό ποίημα ως προς την ξεκάθαρη σαφήνεια της έκφρασης, τη δροσερή προσέγγιση της Φύσης, τις παραστατικές λεπτομέρειες, αλλά και την απλότητα της αισθαντικότητας. Όμως η Λάμια παραμένει ένα ρομαντικό έργο.