Στο Βάθος Θάλασσα… κι Αλήθειε‪ς‬

Επιτέλους συμφιλιώθηκα με τη διττή μορφή της ζωής μου… δέχτηκα πως δεν μπορώ να μη δουλεύω γιατί ζω σε έναν κόσμο υλιστικό και οφείλω να είμαι ρεαλίστρια… Τα παιδιά μου δεν μπορούν να μεγαλώσουν και να τραφούν μόνο με διηγήσεις και παραμύθια… ή μήπως μπορούν; Κι εγώ δεν μπορώ να ζήσω μόνο διανύοντας τους ορατούς, τσιμεντένιους δρόμους… έχω ανάγκη το οξυγόνο και την ανάταση που μου προκαλούν οι λέξεις, από μόνες τους και σε σύνολα… σε πρωτότυπους ή απλά ιδιαίτερους συνδυασμούς.


Σε αυτό το βιβλίο περιγράφω έναν ιδανικό κόσμο, με ψήγματα ρεαλισμού και περπατώ στις ράγες της ζωής περιγράφοντας χαρακτήρες και στιγμές που έχουν υπάρξει και μπορούν να συμβούν μέσα και γύρω μας.


Απευθύνομαι και αφιερώνομαι σε μάτια διψασμένα.