Hayatu’s-Sahabe

“Rivayetlerde, Nebîler Nebîsinin şemâili genelde şöyle tarif edilir:

O iri yapılı idi ve O’nun heybetli bir görünümü vardı. Vücut azaları birbirine münasip, ahenkli ve ölçülü idi.13 Yüzü, dolunay gibi parıl parıl parlardı. Şişkin yüzlü olmadığı gibi, ablak ve aşırı dolgun da değildi. Yalnızca yüzünde hafif bir yuvarlaklık vardı. İnsanların en güler yüzlüsü idi. Resûlullah’ın gölgesi yoktu. Güneşe durduğu zaman, onun aydınlığı, güneşin ışığını bastırırdı.14 Kâinatın Efendisi sevindiği zaman onun yüzü ışıldar, sanki ay parçası gibi olurdu. Sevinçli olduğu bundan anlaşılırdı.15”