Επτά Μέρες στην Κόλασ‪η‬

Ο συγ­γρα­φέ­ας ονει­ρεύ­ε­ται ότι πέ­θα­νε και πε­ρι­μέ­νει την κρί­ση από τον Άγιο Πέ­τρο. Αυτός του λέει ότι θα τόν βά­λει στον Πα­ρά­δει­σο, γι­α­τί στην Κό­λα­ση υπάρ­χει αδι­α­χώ­ρη­το. Ο συγ­γρα­φέ­ας όμως βα­ρι­έ­ται εκεί και ζη­τάει από τον Άγιο να τον στεί­λει για λί­γες μό­νο μέ­ρες στην Κό­λα­ση, να συ­να­ντή­σει εν­δι­α­φέ­ρο­ντες αν­θρώ­πους και να επι­στρέ­ψει στον Πα­ρά­δει­σο για να γρά­ψει βι­βλίο. Ο Άγι­ος του κά­νει την χά­ρη, στέλ­νο­ντάς τον για επτά μέ­ρες στην Κό­λα­ση.

Εκεί ο συγ­γρα­φέ­ας συ­να­ντι­έ­ται με όλους τους οσπο­δά­ρους της Μολ­δο­βλα­χί­ας ή μέ­λη των οικο­γε­νει­ών τους. Από τις δι­η­γή­σεις τους ανα­δύ­ε­ται μια μάλ­λον πα­ρε­ξη­γη­μέ­νη και εν πολ­λοίς άγνω­στη πε­ρί­ο­δος της ελ­λη­νι­κής ιστο­ρί­ας, που προ­η­γή­θη­κε της Ελ­λη­νι­κής Επα­νά­στα­σης του 1821.

Όταν ολο­κλη­ρώ­νει τον κύ­κλο των συ­να­ντή­σε­ών του, ο συγ­γρα­φέ­ας ξυ­πνάει από το όνει­ρό του και δι­α­πι­στώ­νει με ανα­κού­φι­ση ότι δεν έχει ακό­μη πε­θά­νει.