Οι Λεύκες στο Καρά Ορμά‪ν‬

Ο Λεώ και ο Αντρί­κος. Δυο φί­λοι στη «La Madre de Israel», την πο­λυ­φυ­λε­τι­κή κο­σμο­πο­λί­τισ­σα «Σε­λα­νίκ» της «Στρα­τι­άς της Ανα­το­λής». Λου­στρά­κια, από την Ιστη­ρά, στο Μπεχ Τσι­νάρ, τη Μπά­ρα και τη Λε­ω­φό­ρο των εξο­χών. Από τη χα­ραυ­γή, στο βα­σί­λε­μα του αιώ­να. Από τη Σα­λο­νί­κη των τρι­ών θρη­σκει­ών και των τρι­ών αρ­γι­ών, την «Ιε­ρου­σα­λήμ των Βαλ­κα­νί­ων», στην «Σιρ­ραί­ων πό­λιν» και στον σερ­ρα­ϊ­κό κά­μπο. Ένα φο­νι­κό θα τους χω­ρί­σει για πά­ντα, μα η ζωή θα τους ενώ­σει ξα­νά στην ίδια πό­λη. Αλ­λι­ώς.

Πό­λε­μοι. Και φω­τι­ές. Στη Σα­λο­νί­κη, στη Νι­γρί­τα, στις Σέρ­ρες, στη Σμύρ­νη, στο Άου­σβιτς-Μπίρ­κε­ναου. Ξε­ρι­ζω­μοί. Και δρό­μοι. Το φευ­γιό του Αντρί­κου και του Λεώ, οι Στρά­τες των νο­μά­δων Σα­ρα­κα­τσά­νων από τα χει­μα­διά στα βου­νά. Το ατέ­λει­ω­το πη­γαι­νέ­λα των αν­θρώ­πων.

Τέσ­σε­ρα ζευ­γά­ρια. Ο Λε­ω­νί­δας και η Μυ­γδα­λιά, να ξα­να­ντα­μώ­νουν τον Λεώ και τον Αντρί­κο, η Μα­ρία με τη μά­να τη Ρί­να ως άλ­λη Αντι­γό­νη, να πέ­φτει σαν τη λεύ­κα κα­τα­γής και ο Αντρί­κος με τους «δι­πλούς» προ­γό­νους. Ο Κω­στα­ντής της Ξαν­θού­λας με το σκο­τει­νό μυ­στι­κό και η Δάφ­νη με έναν απο­δε­κα­τι­σμό στα κύτ­τα­ρα απο­τυ­πω­μέ­νο. Ο Μι­χά­λης και η Άν­να, με το φορ­τίο μι­ας ενο­χής και δυο θα­νά­των. Στη Θεσ­σα­λο­νί­κη του 1976. Της «Τρί­της Δη­μο­κρα­τί­ας». Όλοι τους, κα­τά κά­ποιο τρό­πο, παι­διά του ίδιου τό­που. Οι ρί­ζες τους εκεί, δί­πλα στο πο­τά­μι. Στις λεύ­κες. Στο Κα­ρά Ορ­μάν.