Για μια αρμονική συμβίωση με τη φύσ‪η‬

Μπο­ρού­με να εξα­σφα­λί­σου­με επάρ­κεια νε­ρού όταν λό­γω κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής απει­λεί­ται με λει­ψυ­δρία η Ατ­τι­κή, στε­ρεύει ο Μόρ­νος και ο κυ­κλώ­νας Ντά­νι­ελ έχει σα­ρώ­σει τη Θεσ­σα­λία με κα­τα­στρε­πτι­κές πλημ­μύ­ρες;

Στο επί­και­ρο αυτό ερώ­τη­μα προ­σπα­θεί να δώ­σει απά­ντη­ση, με μυ­θι­στο­ρη­μα­τι­κό τρό­πο, το βι­βλίο. Ο συγ­γρα­φέ­ας είναι κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κός: το πιο προ­χω­ρη­μέ­νο μο­ντέ­λο δι­α­χεί­ρι­σης υδά­των που δι­α­θέ­του­με σή­με­ρα αδυ­να­τεί να δώ­σει λύ­σεις χω­ρίς αλ­λα­γή της κοι­νω­νι­κής μας συ­μπε­ρι­φο­ράς απέ­να­ντι στους φυ­σι­κούς πό­ρους.

Με μια ιστο­ρι­κή ανα­δρο­μή, το βι­βλίο επι­ση­μαί­νει τη 2η Βι­ο­μη­χα­νι­κή Επα­νά­στα­ση ως ορό­ση­μο της αν­θρω­πο­κε­ντρι­κής σχέ­σης του αν­θρώ­που με το πε­ρι­βάλ­λον. Αφού πε­ρι­γρά­ψει την κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα στα χρό­νια της εθνι­κής κρί­σης χρέ­ους, ο συγ­γρα­φέ­ας ανα­λύει με εφαρ­μο­σμέ­να πα­ρα­δείγ­μα­τα τα βή­μα­τα ενός μο­ντέ­λου κοι­νω­νι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς, που συν­θέ­τει τη γνώ­ση με τους νό­μους της φύ­σης και τη βι­ώ­σι­μη με την ενά­ρε­τη δι­α­κυ­βέρ­νη­ση των υδά­των.