Ο Ψυχρός Πόλεμο‪ς‬

Σπου­δά­ζο­ντας στο Λον­δί­νο το φθι­νό­πω­ρο του 1986, συ­νά­ντη­σα έναν Γερ­μα­νό φοι­τη­τή, που είχε με­γα­λώ­σει στο Δυ­τι­κό Βε­ρο­λί­νο – την πό­λη-σύμ­βο­λο της πα­γκό­σμι­ας αντι­πα­ρά­θε­σης που ονο­μά­στη­κε Ψυ­χρός Πό­λε­μος. Πά­νω στη συ­ζή­τη­ση, τον ρώ­τη­σα αν πί­στευε ότι η δι­αι­ρε­μέ­νη πα­τρί­δα του θα ξα­να­γι­νό­ταν πο­τέ ενι­αίο κρά­τος. «Δεν το πι­στεύω», απά­ντη­σε. «Σα­ρά­ντα τό­σα χρό­νια ζού­με χω­ρι­στά, με δι­α­φο­ρε­τι­κά συ­στή­μα­τα. Έχου­με γί­νει δύο έθνη πια. Άσε που οι υπερ­δυ­νά­μεις δεν θα το επέ­τρε­παν πο­τέ».

Όσοι έζη­σαν ανά­με­σα στο 1945 και το 1989 είχαν μά­θει να θε­ω­ρούν δε­δο­μέ­νο το δι­ε­θνές πε­ρι­βάλ­λον που είχε κλη­ρο­δο­τή­σει ο πό­λε­μος του Χίτ­λερ. Οι με­γα­λύ­τε­ροι πά­σχι­ζαν να επου­λώ­σουν τραύ­μα­τα, οι νε­ό­τε­ροι να χτί­σουν όνει­ρα στη σκιά του δι­πο­λι­σμού και της ισορ­ρο­πί­ας του τρό­μου. Για τους πιο τυ­χε­ρούς, στον «ανε­πτυγ­μέ­νο» κό­σμο, ανα­το­λι­κό και δυ­τι­κό, αυτό σή­μαι­νε ένα λί­γο-πο­λύ στα­θε­ρό και προ­βλέ­ψι­μο πε­ρι­βάλ­λον. Για τους άλ­λους, στον λε­γό­με­νο «Τρί­το Κό­σμο», η αστά­θεια και η ανα­σφά­λεια ήταν ο κα­νό­νας.

Ο Ψυ­χρός Πό­λε­μος τερ­μα­τί­στη­κε ανα­πά­ντε­χα, το 1989-90. Αντί­θε­τα με τους φό­βους των πολ­λών, αυτό δεν συ­νέ­βη με πά­τα­γο αλ­λά με ψί­θυ­ρο.

Τα πώς και τα γι­α­τί στην εξέ­λι­ξη του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου, σε πα­γκό­σμιο και ελ­λη­νι­κό επί­πε­δο, επι­χει­ρεί να συ­μπυ­κνώ­σει το βι­βλίο αυτό και, ταυ­τό­χρο­να, να χρη­σι­μεύ­σει ως εισα­γω­γή στην τρέ­χου­σα, εξί­σου απρό­βλε­πτη, φά­ση της αν­θρώ­πι­νης ιστο­ρί­ας.