Από τα ομόφυλα ζευγάρια στην παρένθετη κύησ‪η‬

Ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια. Μπο­ρεί ο ακραί­ος μα­νι­χα­ϊ­σμός να ρί­χνει στα Τάρ­τα­ρα του λα­ϊ­κι­σμού την έν­νοια της ομο­φυ­λο­φι­λι­κής ετε­ρό­τη­τας και να εκ­χυ­δα­ΐ­ζει συ­στη­μα­τι­κά τα δι­και­ω­μα­τι­κά της αιτή­μα­τα, προ­κα­λώ­ντας τα χει­ρο­κρο­τή­μα­τα και τα «άρον-άρον» της σταυ­ρι­κής τρα­γι­κό­τη­τας και του μαρ­τυ­ρίου της δι­α­φο­ρε­τι­κό­τη­τας, όσο, όμως, και να προ­σπα­θεί να απαν­θρω­ποι­ή­σει τον πο­λι­τι­σμό, ο άν­θρω­πος θα είναι εκεί και θα είναι πά­ντα εκεί, για να αντι­στέ­κε­ται με συ­νε­χείς αγώ­νες πα­ρά το ότι η δι­α­δρο­μή του θα είναι πά­ντα σι­σύ­φεια. Το ερώ­τη­μα θα πα­ρα­μέ­νει πά­ντα το ίδιο: Δι­καί­ω­μα ή βαρ­βα­ρό­τη­τα;

Πα­ρέν­θε­τη κύ­η­ση. Ο αν­θρώ­πι­νος πο­λι­τι­σμός κα­λεί­ται να επα­να­προσ­δι­ο­ρί­ζει συ­νε­χώς τις πρα­κτι­κές προ­σαρ­μο­γής ή απόρ­ρι­ψης. Μπο­ρεί, επο­μέ­νως, ο νο­μο­θέ­της με αρ­χές δι­καίου να δι­α­σφα­λί­ζει νο­μι­κά τους ρό­λους των εμπλε­κο­μέ­νων στη δι­α­δι­κα­σία της πα­ρέν­θε­της κύ­η­σης, δεν μπο­ρεί, όμως, δι­και­ι­κά πα­ρά το ξέ­νο της γο­νι­μο­ποί­η­σης με την πα­ρέν­θε­τη κυ­ο­φό­ρο, να απο­κλεί­σει ή να απα­γο­ρεύ­σει ή να εμπο­δί­σει την εμπει­ρία του σώ­μα­τος σε σχέ­ση με το κυ­ο­φο­ρού­με­νο έμ­βρυο, την προ­γε­νε­τι­κή σύν­δε­ση της γυ­ναί­κας με το παι­δί. Η οποι­α­δή­πο­τε πρά­ξη απο­μά­κρυν­σης του νε­ο­γέν­νη­του από την κυ­ο­φό­ρο έχει αντι­κοι­νω­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα. Το ερώ­τη­μα θα πα­ρα­μέ­νει πά­ντα το ίδιο: Άν­θρω­πος ή βαρ­βα­ρό­τη­τα;