Ανάβασι‪ς‬

Σε μια χώ­ρα που τον 20ό αιώ­να άλ­λα­ζε βί­αια, η ζωή δι­α­σχί­ζει το μο­νο­πά­τι της τα­ρα­χώ­δους πε­ρι­ό­δου και η αφή­γη­ση εκτυ­λίσ­σε­ται ανα­δεύ­ο­ντας επο­χές και εικό­νες προ­σώ­πων και κα­τα­στά­σε­ων.

Στην τα­ραγ­μέ­νη επο­χή της κα­το­χής, της αντί­στα­σης και της με­τεμ­φυ­λι­α­κής Ελ­λά­δας κα­τα­γρά­φο­νται γε­γο­νό­τα, γί­νο­νται ανα­φο­ρές σε μια Ελ­λά­δα που δεν υπάρ­χει πια.

Μα­ζί με τον μί­το των γε­γο­νό­των ξε­τυ­λί­γε­ται και ο δύ­σκο­λος δρό­μος των κοι­νω­νι­κών φρο­νη­μά­των σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο. Αυτές οι χα­ρα­κι­ές δί­νουν το κέ­ντρι­σμα για ανα­νέ­ω­ση της προ­σπά­θει­ας, σε νέ­ες συν­θή­κες. Η «από­βα­ση» στην Ιτα­λία δί­νει ξα­νά ελ­πί­δα για το πώς θα μπο­ρού­σε να εξε­λι­χτεί η Ελ­λά­δα.

Στην «επι­στρο­φή» οι πει­ρα­μα­τι­σμοί πά­λε­ψαν να πά­ρουν σάρ­κα και οστά: «επί κομ­μου­νι­σμού», «επί σο­σι­α­λι­σμού», «επί εκ­συγ­χρο­νι­σμού» οι κρυ­σταλ­λώ­σεις που έδι­ναν πνοή στις πο­λι­τι­κές πρά­ξεις.

Οι μα­ται­ώ­σεις του πο­λι­τι­κού αφη­γή­μα­τος δεν αναί­ρε­σαν πο­τέ το καυ­τό ερώ­τη­μα που συν­νε­φι­ά­ζει μέ­χρι και σή­με­ρα: μπο­ρεί η Ελ­λά­δα να γί­νει τό­πος με ευρω­πα­ϊ­κή συ­νεί­δη­ση; Υπάρ­χουν δι­α­δρο­μές να βγού­με απ’ το αδι­έ­ξο­δο της αδι­κί­ας; Ποι­ες πο­λι­τι­κές θα ανα­κου­φί­σουν τις αγω­νί­ες των απλών αν­θρώ­πων;

Μια πο­λι­τι­κή αυτο­βι­ο­γρα­φία που κοι­τά­ζει προς τα πί­σω και στο­χά­ζε­ται. Μια αφή­γη­ση που κοι­τά­ζει προς τα μπρος και ελ­πί­ζει. Ένα βι­βλίο για τις δι­α­ψεύ­σεις της ιστο­ρί­ας, για τη δύ­σκο­λη τέ­χνη να συ­νε­χί­ζεις να πι­στεύ­εις.