Το Κάλεσμα του Ντοστογιέφσκ‪ι‬

Το κά­λε­σμα του Ντο­στο­γι­έφ­σκι είναι η απρο­ϋ­πό­θε­τη πί­στη, η ελεύ­θε­ρη και εκού­σια πα­ρά­δο­ση του ατο­μι­κού θε­λή­μα­τος στο θέ­λη­μα του πνευ­μα­τι­κά Κυ­ρί­αρ­χου. Το κά­λε­σμα του Ντο­στο­γι­έφ­σκι είναι κα­τά της υλι­κής και προ­ο­δευ­τι­κής χει­ρα­φέ­τη­σης, το θέ­λει εγ­χρο­νι­σμέ­νο και είναι λα­ϊ­κό, αλ­λά κρέ­με­ται από το Ένα, τον Έναν, είναι συ­ντη­ρη­τι­κό, δεν υπα­κούει στους ξέ­φρε­νους ρυθ­μούς της ιδε­ο­λο­γί­ας της προ­ό­δου. Το ντο­στο­γι­εφ­σκι­κό ένα δεν το εξου­δε­τε­ρώ­νει ο με­τα­βαλ­λό­με­νος αξι­α­κός πλου­ρα­λι­σμός. Είναι ένας ύμνος στην υπε­ρο­χή του προ­αι­ώ­νιου και ακί­νη­του Ενός, του Αγα­θού, είναι χρι­στο­κε­ντρι­κό, η εκού­σια και ελεύ­θε­ρη πί­στη που γί­νε­ται ταυ­τό­τη­τα πριν οποι­α­δή­πο­τε άλ­λη ταυ­τό­τη­τα. Είναι αυτή η ταυ­τό­τη­τα που επι­τρέ­πει την πρό­σβα­ση στις άλ­λες ταυ­τό­τη­τες, χω­ρίς να χα­ώ­νε­ται μέ­σα τους, γι­α­τί πά­ντα επι­στρέ­φει στο κέ­ντρο της. Το κά­λε­σμα αυτό είναι ενα­ντιο-ιδε­ο­λο­γι­κό και αντι-ιδε­ο­λο­γι­κό, πριν και πέ­ραν και κα­τά των ιδε­ο­λο­γι­ών (πρω­τί­στως του αναρ­χο-κομ­μου­νι­στι­κού μη­δε­νι­σμού, αλ­λά και του φι­λε­λευ­θε­ρο-σο­σι­α­λι­σμού, χω­ρίς βέ­βαια πο­τέ να ξε­χνά τον «πα­πι­σμό»), πριν και πέ­ραν και κα­τά των πο­λι­τι­κών δι­α­κρί­σε­ων και δι­αι­ρέ­σε­ων (του τύ­που αρι­στε­ρά/δε­ξιά), γι­α­τί ανα­πα­ρά­γει, «με­τα­φέ­ρει» με πι­στό­τη­τα τις αρ­χές και τα πε­ρι­ε­χό­με­να της θεί­ας κλή­τευ­σης.