Η κυρία της Καλλιδρομίο‪υ‬

Πο­νε­μέ­νη, δαρ­μέ­νη από κύ­μα­τα-θε­ριά, μό­νη, ανυ­πε­ρά­σπι­στη, βρή­κε τη δύ­να­μη να περ­πα­τή­σει το δύ­σκο­λο μο­νο­πά­τι της ζω­ής. Με κό­πο. Με σφι­χτά τα δό­ντια, για να μην ακου­στεί το ουρ­λι­α­χτό της ψυ­χής της.

Και τα κα­τά­φε­ρε, πα­ρά τους κλυ­δω­νι­σμούς που μας επι­φυ­λάσ­σει η ζωή.

Ήταν δι­αρ­κής και σκλη­ρός ο αγώ­νας της. Πά­λη σι­σύ­φεια. Έβγαι­νε στο ξέ­φω­το, μα οι ερι­νύ­ες την ξα­να­βύ­θι­ζαν στην άβυσ­σο.

Όμως δεν ήταν από εκεί­νους που σκύ­βουν το κε­φά­λι.

Ήθε­λε να ζή­σει.

Έτσι, τόλ­μη­σε να κα­θο­ρί­σει η ίδια τη ζωή της.

Αγα­πή­θη­κε και αγά­πη­σε.

Βρή­κε τρό­πο να νι­κή­σει την άγνοια και να λευ­τε­ρώ­σει τον νου.

Έμα­θε τι θα πει ύβρις, ένι­ω­σε την ορ­γή της νέ­με­σης και άφη­σε την ψυ­χή της ανοι­χτή, να χα­ρεί τη λύ­τρω­ση της κά­θαρ­σης.

Η ηρω­ί­δα μου!

«Η Κυ­ρία της Καλ­λι­δρο­μίου».