Νυφόπετρε‪ς‬

Είναι δύο βρά­χια σ’ έναν κρυ­φό κολ­πί­σκο του νη­σιού. Οι Αϊ­βα­λι­ώ­τες τα λέ­γα­νε Νυ­φό­πε­τρες. Ήταν, όπως δι­η­γού­νταν οι πα­λιοί, δύο αδελ­φές που έπε­σαν στη θά­λασ­σα κα­θώς πή­γαι­ναν στην εκ­κλη­σιά να πα­ντρευ­τούν. αλ­λά τις έσω­σε η Πα­να­γιά Γορ­γό­να και τις έστη­σε στην απέ­να­ντι ακτή. Ο μύ­θος πέ­ρα­σε στο νη­σί, πρό­σφυ­γας, μα­ζί με τους αν­θρώ­πους. Η γρια-Ρη­νιώ τον πα­ρέ­λα­βε απ’ τη γι­α­γιά της, τον με­τέ­πλα­σε και τον έκα­νε μέ­ρος της ζω­ής του χω­ριού. Τώ­ρα ο Δή­μαρ­χος θέ­λει να χτί­σει ένα σού­περ του­ρι­στι­κό κέ­ντρο στο ση­μείο που στέ­κο­νται οι Νυ­φό­πε­τρες. Βρή­κε και τον χρη­μα­το­δό­τη: τον Δη­μη­τρό, τον γιο της Ρη­νι­ώς που έφυ­γε από το χω­ριό μι­κρός και πλού­τι­σε στην Αμε­ρι­κή. Ο αιγαι­ό­γλα­ρος δεν είναι προ­ϊ­όν της φα­ντα­σί­ας του συγ­γρα­φέα. Γνή­σιο θα­λασ­σο­πού­λι, κιν­δυ­νεύει με εξα­φά­νι­ση γι­α­τί δεν μπο­ρεί να ζή­σει με τις βρω­μι­ές και τη φα­σα­ρία του αν­θρώ­που. Στις Νυ­φό­πε­τρες έχουν βρει κα­τα­φύ­γιο οι τε­λευ­ταίοι αιγαι­ό­γλα­ροι του νη­σιού. Βρά­χοι, θα­λασ­σο­πού­λια, χα­μέ­νες πα­τρί­δες, θρύ­λοι και πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ανα­κα­τεύ­ο­νται με αν­θρώ­πι­να πεί­σμα­τα και μα­ται­ο­δο­ξί­ες σε έναν τό­πο παρ­θέ­νας ομορ­φι­άς και μα­κραί­ω­νης ιστο­ρί­ας. Το απο­τέ­λε­σμα είναι μια ιστο­ρία χω­ρίς βία και σκλη­ρές λέ­ξεις, όπως ται­ρι­ά­ζει για παι­διά. Αυτοί που την δι­ά­βα­σαν παίρ­νουν όρ­κο ότι είναι και για με­γά­λους.