Ik hou van je

Manuel García schrijft over de momenten waarop mannen zichzelf verrassen. Over de blik die te lang blijft, de hand die te warm aanvoelt, en de woorden die men eigenlijk niet had willen uitspreken. Zijn verhalen ademen een verfijnde, psychologische erotiek waarin lichamelijke intimiteit altijd verweven is met twijfel, nostalgie en een stille, mannelijke hardnekkigheid.

Het verhaal dat de bundel zijn titel geeft, "Ik hou van je", is het meest intense. Na weken van stilte staat Ramón opnieuw voor de deur. Hij heeft die zin uitgesproken — een zin die blijft echoën als een psalm die men liever niet hoort. De verteller weet dat dit niet kan blijven bestaan, en toch voelt hij hoe zijn hele lichaam protesteert tegen het voornemen om te stoppen.

In de herwerkte passage zit hij tegenover de man die hij al half een leven kent. De zon heeft Ramón’s huid donkerder gemaakt; zijn lach is nog steeds diezelfde open, licht arrogante lach. Ze praten over grenzen, over wat wel en niet mag. Maar terwijl de woorden vallen, glijdt de aandacht steeds weer naar de lijn van een mond, de warmte van een hand, de stilte die tussen hen hangt als iets dat bijna tastbaar is. Later, wanneer de kamer donker wordt, is er geen besluit meer nodig. Alleen de nabijheid, en de wetenschap dat sommige verlangens zich niet laten uitwissen.

Deze verzameling sensuele gayromance en MM-erotiek nodigt de lezer uit om zich onder te dompelen in de stille kracht van homoseksueel verlangen.