Wreed Imperium

Regels.

Ik begin te denken dat ik een aangeboren talent heb om ze te breken.

Ik haat regels. Altijd al gedaan. Vooral omdat ze me mijn hele leven al door de strot worden geduwd.

Ik heb er niet om gevraagd een Valenti te zijn. Ik heb er niet om gevraagd deel uit te maken van deze wereld. En ik heb er verdomme al helemaal niet om gevraagd me aan hun regels te houden.

Jaren geleden brak ik een van de heiligste wetten van mijn familie.

Het was een vergissing.

Zo eentje waarvan je pas beseft dat je hem hebt gemaakt als het al te laat is.

Het probleem met vergissingen is dat ze je uiteindelijk altijd komen halen.

Je kunt ze begraven. Verbergen. Doen alsof ze vergeten zijn. Maar vroeg of laat eist elke zonde haar tol.

Ik wacht al jaren op de mijne.

Toen kwam rechercheur Lorik Stone mijn leven binnen.

Zondig knap. Gevaarlijk vasthoudend.

Volkomen verboden terrein.

En terwijl ik tegenover hem zit in een verhoorkamer, kan ik alleen maar denken aan alle regels die ik mijn hele leven al breek...

en aan het feit dat ik op het punt sta er nóg een te breken.