Een stripper

Manuel García schrijft over de man die denkt dat hij zichzelf kent, tot een avond champagne en kaarten alles openbreekt. Hier is mannelijke erotiek geen vlucht, maar een plotselinge spiegel: de collega die je al jaren kent, de hand die te lang op je dij blijft liggen, de ontdekking dat verlangen soms al jaren in dezelfde kamer heeft gewacht.

Het titelverhaal is het meest onverwachte en daarom het heftigste. Een getrouwde man van tweeëndertig belandt na een bedrijfsfeest in een appartement waar strippoker langzaam overgaat in iets dat geen van de aanwezigen ooit had voorzien. Valentin, de stilzwijgende collega, wordt de stille katalysator van een nacht die de verteller voorgoed verandert.

Toen Bernard zijn slip liet glijden, viel er een stilte die zwaarder woog dan de whisky. Later, toen de opdrachten hardop werden voorgelezen en lichamen zich één voor één prijsgaven, voelde de verteller hoe zijn eigen adem sneller ging. Valentins naakte schouders in het lamplicht, de warme adem tegen zijn hals, het moment waarop hij zichzelf niet meer herkende en toch precies wist wat hij wilde.

Soms is de enige manier om thuis te komen, even helemaal kwijt te raken.