Hongerige ogen

Onder de pen van Manuel García begint verlangen zelden met een aanraking. Het begint met een blik die te lang blijft hangen, met een man die iets zoekt wat hij nog niet durft te benoemen. In deze bundel hedendaagse gayverhalen is intimiteit nooit luid. Ze is precies, psychologisch, en laat het lichaam spreken zonder het te ontkleden in woorden.
Het titelverhaal Hongerige ogen blijft het langst nazinderen. Een uitgever in een te kleine studio, een mislukte fotoshoot, een vampier die niet bijt zoals hij zou moeten bijten. Tot de deur opengaat en een pizzabezorger binnenkomt die niets van het decor weet, en toch alles lijkt te belichamen wat de cover nodig heeft. Niet het model. De man met de donkere ogen.

Hij stond daar met een doos in zijn armen, het T-shirt strak over de borst, een glimlach die waarschuwde én uitnodigde. In de schaduw van de studio, toen de anderen al weg waren, klonk zijn stem alsof hij er altijd had gezeten. Alsof de deur nooit écht op slot was geweest.
Sommige blikken zuigen bloed. Andere zuigen iets anders. Deze bundel MM-erotiek laat beide tot het laatste moment in het ongewisse.