Soms is liefde dit

Na een onbezonnen kus met een andere man schrijft
Daan Borrel vanuit een kamer in Berlijn een brief aan haar
vriend. De brief draait uit op een zelfbevragend relaas over seksualiteit,
intimiteit en autonomie. Mag je elk verlangen onderzoeken
en uitleven? En hoe combineer je dat met een
behoefte aan verbintenis? Hoe kunnen vrouwen hun eigen verlangens volgen als ze nooit hebben geleerd daarmee om te gaan? Of zijn mannen hier net zo slecht in? Is het de geest of het lichaam dat verlangens creëert? En in hoeverre worden die bepaald door verhalen?