Irena

Obudził ją znajomy szmer. Dźwięk zatrzymującej się ciężarówki, z której wyskakują żołnierze. Jeden po drugim. Było tak cicho, że bez trudu policzyła ilu ich było. A było ich dwudziestu.
Leżała tak bez ruchu z zaciśniętymi oczami. Starała się liczyć do dziesięciu, by się uspokoić, ale zawsze dochodziła tylko do połowy. Była bezpieczna. Musiała to wiedzieć, ale mimo to ogarniało ją przerażenie. Oddział skierował się do sąsiedniej kamienicy. Poczuła ulgę. Tylko na jak długo? W końcu przecież i tak ją znajdą i dokończą to, czego nie zrobili za pierwszym razem. Nie udało jej się już zasnąć. Leżała w ciemnościach wsłuchując się w żyjące miasto. Jeszcze żyło i gdzie nie gdzie nadaremnie próbowało się bronić. Tylko jak długo to jeszcze potrwa, zanim agresor do końca nas stłamsi? Jak długo będzie w nas wola walki? – zastanawiała się.
Była zmęczona, miała dość ukrywania się i tej bezsensownej wojny. Chciała normalnego życia i to pod własnym nazwiskiem. Starała się za dużo nie myśleć, nie zastanawiać się nad tym, co by było gdyby. Obiecała to sobie kilka miesięcy temu. Co jakiś czas łamała tę obietnicę i zastanawiała się jak wyglądałoby jej życie bez wojny. W głowie rysował jej się obraz siebie w ciemnozielonej sukience Mańki spacerującej po rynku z Jankiem i Bronkiem. Teraz ta sukienka pasowałaby na nią idealnie. Mańka pewnie byłaby wściekła, że Irena znowu chodzi w jej rzeczach, a mama próbowałaby je uspokoić.