Beatrice

De herfst middag was vervagen in de avond. Het was bewolkt weer, maar de wolken had verzacht en gebroken omhoog. Nu waren zij verloren in langzaam donker blauw. De zee was perfect en volkomen nog. Het leek om te slapen, maar in haar slaap gewaxt het nog steeds met de stijgende tij. Het oog kon niet markeren de langzame stijging, maar Beatrice, permanent op het verste punt van de hond rotsen, werkeloos merkte op dat het lang bruin onkruid die klampte zich over hun zijden vast begon op te heffen als het water nam hun gewicht, tot eindelijk de delicate patroon dreef uit en als een vrouw haar de groene diepte van de zee leggen. Ondertussen groeide een mist dichte en zacht op de rustige wateren. Het werd niet opgeblazen uit het westen, het gewoon groeide als de schemering, maken de stilte nog meer Stille en bevlekken weg de contouren van het land. Beatrice kreeg studeren het zeewier en keek naar het verzamelen van deze wollige hosts.