Keidoši Onut

Va­sa­ri­nes sau­les karš­ti spin­du­liai, pra­si­ver­žę perla­pus gru­šiu su­au­gu­siu Kei­do­šiaus sod­ne, ap­švie­te že­mąna­mo sie­ną, pra­si­mu­še pro lan­gą ir vi­du­ry­je gry­čiosnu­ti­so il­gais dul­kiu smu­giais, kol ne­at­si­mu­še i ke­liusKei­do­šiaus, se­din­čio ties lan­gu, i sta­lo kam­pą ir i pur­vi­nas as­los grin­dis. Ža­lia, me­džiu la­pais iš­blaš­ky­ta,švie­sa nu­da­že ža­lio­kai gry­čios vi­du, pri­duo­da­ma vis­kamne­pa­pras­tą spal­vą. Vie­nok, vis tiek ma­tyt bu­vo, jogabu­du Kei­do­šiu, pats ir pa­ti, da ne­se­ni žmo­nes. Pats,ko­kiais še­šiais me­tais vy­res­nis už pa­čią, ru­ke pyp­kę,at­si­re­męs pe­čiais i sie­ną. [...] 


Vincas Pietaris Ur. 31 października 1850 r. w Pojeziorach, pow. Wyłkowyski Zm. 3 października 1902 r. w Ustiużnie (Rosja) Najważniejsze dzieła: powieść historyczna Algimantas, powieść Keidoši? Onut?, dramat Kova ties Žalgiriais (Bitwa pod Grunwaldem), Lietuviai amži? gl?dumuose (Litwini w głębi wieków). Lekarz, pisarz litewski, współtwórca zakazanej twórczości publicystycznej, autor pierwszej litewskiej powieści historycznej Algimantas. Vincas Pietaris urodził się w rodzinie chłopskiej. Kilka lat naukę pobierał w szkole początkowej w Pilwiszkach (lit. Pilvišk?s), później uczęszczał do czteroklasowego gimnazjum w Mariampolu (lit. Marijampol?) oraz do chłopięcego gimnazjum w Suwałkach. W latach 1870-1875 studiował na Wydziale Fizyczno-Matematycznym Uniwersytetu Moskiewskiego, następne cztery lata ? na Wydziale Medycyny. Po ukończeniu nauki mieszkał i pracował w Damjansku. Ożeniwszy się z córką pułkownika rezerwy Marią Kosowicz, już z nową rodziną przeniósł się do Ustiużny (Obwód Wołogodzki, Rosja). W 1896 r. wrócił na Litwę, tutaj się zatrzymał w Kownie w mieszkaniu księdza Adomasa Jakszty. Niedługo potem wrócił do Ustiużny i tam już przebywał do końca życia. Od czasów wczesnej młodości V. Pietaris podkreślał szczególną wagę kultury narodowej, języka. W czasach najtrudniejszych narodowi działał na rzecz litewskości. 


Kupując książkę wspierasz fundację Nowoczesna Polska, która propaguje ideę wolnej kultury. Wolne Lektury to biblioteka internetowa, rozwijana pod patronatem Ministerstwa Edukacji Narodowej. W jej zbiorach znajduje się kilka tysięcy utworów, w tym wiele lektur szkolnych zalecanych do użytku przez MEN, które trafiły już do domeny publicznej. Wszystkie dzieła są odpowiednio opracowane - opatrzone przypisami oraz motywami.