Zijn om te houden

Lieve Noah,

Ik haat je.
Ik haat de herinnering aan jou.
Ik haat de kleur van je ogen en het beeld van je gezicht dat in mijn hoofd vastzit.

Maar hoe hard ik het ook probeer… ik kan je niet vergeten.

Ik haat dat verdomde huisje.
Ik haat dat ik je nog steeds kan ruiken wanneer ik daar naar binnen ga, en ik wou dat ik alles tot de grond toe kon afbranden.

Ik haat dat ik je die nacht heb gekust.
Ik haat dat ik niet terug kan gaan in de tijd om mezelf tegen te houden.
Zo begon het allemaal—met een simpele kus. Een stomme kus.
Een moment dat mijn leven heeft verwoest.

Ik haat de brief die je me hebt achtergelaten.
Ik haat dat ik wekenlang heb zitten wachten, hopend dat je zou terugkomen.
Maar dat deed je niet.

Ik haat dat ik je nog steeds mis.
Je verdient het niet.

Ik haat dat je gelijk had.
Je hebt me pijn gedaan.
Je hebt mijn hart gebroken… precies zoals je zei dat je zou doen.

En ik haat dat, zelfs na alles…
ik je nooit zal vergeten.

Nooit.

Niet al mijn liefde,
Sienna