Een Duitse liefde

Achttien jaar, bleek, onzeker. Manuel García tekent de jongen die op een schoolreis door Europa reist en denkt dat hij een vrouw wil, terwijl zijn blik telkens blijft hangen bij mannen. In Duitsland verschijnt Lukas: breed in de schouders, blond, met kuiltjes die de wereld even stiller maken. Een glimlach op het vliegveld, een tikje, een hand om het middel. Niets meer, en toch alles.

Het titelverhaal is het meest intense van de bundel omdat het eerste verlangen hier nog geen naam heeft. Het is regen om één uur ’s nachts, een omhelzing bij de hoteldeur, en later een kamer waar kaarten worden gelegd tot de blikken te lang duren. De herwerkte passage: hij duwt hem tegen de muur, het kruis steunt het slanke lichaam, de kus in de hals komt als iets wat al vanaf de eerste ontmoeting had willen gebeuren.

García schrijft niet over verovering, maar over die zeldzame zomer waarin een jongen eindelijk durft te voelen. Wat blijft, is de herinnering aan een stem die zegt “ik hou van je” terwijl het vliegtuig al wacht.