Het Volk van de Strijd

Getraind voor moderne oorlogsvoering. De geschiedenis besliste anders.

Luitenant Gergely is geen gewone soldaat. Al vanaf zijn kindertijd getraind, met jaren ervaring in jungleoorlogen en antiterreurcommando's — hij is het type man dat je belt wanneer niemand anders nog kan helpen. IJzig kalm onder druk. Dodelijk wanneer nodig. Op alles voorbereid.

Behalve op dit.

Op een septembernacht, op een verlaten landweg bij Eger, rukt een blauw oplichtende wervelwind hem los uit het heden — en werpt hem in een wereld van staal, vuur en bloed.

Het is 1552. En de storm nadert.

EEN BELEG DAT DE FUNDAMENTEN VAN EEN RIJK DEED WANKELEN

Het immense Ottomaanse leger van sultan Süleyman trekt naar het westen — veertigduizend man, honderd kanonnen, en de onwrikbare zekerheid van de totale overwinning. In hun weg staat: de burcht van Eger, verdedigd door nauwelijks tweeduizend mannen, vrouwen en wanhopige burgers.

Kapitein István Dobó kent de kansen. Toch vecht hij door.

Gergely — die de hele burcht al snel kent als Gergely Bornemissza — vindt zichzelf terug aan de zijde van ware legendes: de ijzersterke Dobó, de vurige Mekcsey. Dit zijn de mensen die veertig dagen lang een instortend bolwerk overeind hielden, onder aanhoudend kanonvuur, hongerig en handgemeen vechtend op de muren.

Gergely's moderne tactische kennis wordt een onverwacht wapen. Zijn vechttechnieken zijn iets wat de zestiende eeuw nog nooit heeft gezien. Maar geen vaardigheid, geen strategie en geen moed kan hem volledig voorbereiden op wat dit beleg werkelijk gaat kosten.

MEER DAN EEN SLAG

Het Volk van de Strijd is niet zomaar een oorlogsroman. Het is het verhaal van wat overblijft wanneer een mens alles wordt afgenomen.

Tussen rook en kanonvuur vindt Gergely iets wat hij niet zocht: een jonge vrouw wier wereld in stukken uiteenvalt om haar heen — en die in hem raakt wat geen slagveld ooit heeft weten te raken. Een liefde die aan geen enkele eeuw toebehoort.

Ondertussen ontvouwt zich over twee tijdlijnen een raadsel dat pas op de laatste bladzijden zijn betekenis prijsgeeft — wanneer verleden en heden in één verbijsterend moment op elkaar botsen.

ECHTE GESCHIEDENIS. EEN WAARGEBEURD VERHAAL.

Geïnspireerd door een van de meest opmerkelijke ware gebeurtenissen uit de renaissance, steunt Het Volk van de Strijd op grondig historisch onderzoek. De bevelhebbers hebben werkelijk bestaan. Het beleg heeft werkelijk plaatsgevonden. De uitzonderlijke moed van de verdedigers van Eger is vastgelegd in tijdgenoten-kronieken en leeft nog altijd voort in het Hongaarse nationale geheugen.

De tijdreiziger is niet echt.

Maar tegen de tijd dat je dit boek uit hebt, twijfel je daar misschien aan.

Tibor Gergely's verhaal beweegt zich met filmische vaart tussen een duister-humoristische moderne proloog en de rauwe, meeslepende wereld van zestiende-eeuws Hongarije.

EEN WOORD VOORAF AAN DE LEZER

Deze roman verzacht de geschiedenis niet. Het beleg van Eger was meedogenloos — spietsing, massa-executies en de systematische vernietiging van mensenlevens maken deel uit van de vastgelegde werkelijkheid, en dus ook van dit verhaal. Ze staan erin omdat het zo gebeurd is — en de moed van wie het overleefde, verdient een eerlijk getuigenis.

Het Volk van de Strijd wordt niet aanbevolen aan jonge lezers of wie gevoelig is voor expliciet oorlogsgeweld.

Voor ieder ander: dit is het soort historische epos dat nog lang na de laatste bladzijde bij je blijft.

"De kracht van de mens zit niet in zijn arm — maar in zijn ziel."

Het Volk van de Strijd. De strijd is echt. De legende is verdiend.