Voyeur

Bij Manuel García wordt kijken zelf een daad van intimiteit. Zijn personages stuiten op momenten die ze niet gezocht hebben, maar die hen alsnog meesleuren in een stroom van pure, onverwachte opwinding. Mannelijke kwetsbaarheid en stille obsessie gaan hier hand in hand.

Het titelverhaal is het meest betoverende van de bundel. Op een zinderende julimiddag, na de sportschool, hoort een man een zucht die hem doet stoppen. Achter een halfopen raam ontvouwt zich een privéritueel dat hem volledig in zijn greep houdt.

Hij bleef staan, de warmte van de avond plakkend op zijn huid, en keek door de smalle opening. De jongeman op de bank bewoog met een trage, bijna dromerige precisie. Elk gebaar leek bedoeld voor iemand die niet gezien mocht worden, en toch was hij daar, ademloos, terwijl zijn eigen lichaam reageerde met een intensiteit die hij nauwelijks kon bevatten.

Een bundel die de lezer uitnodigt om te blijven kijken, lang nadat de laatste bladzijde is omgeslagen.