Grensverkenningen

Oude kaarten, of ze nu getekend zijn, met de hand

ingekleurd of gedrukt, laten een wereld zien die ver

weg lijkt. Maar is dat zo?

In de Universitaire Bibliotheken Leiden bevindt

zich een rijke collectie oude kaarten en atlassen die de

Leidse verzamelaar Johannes Tiberius Bodel Nijenhuis

honderdvijftig jaar geleden aan de universiteit schonk.

Een groot aantal kaarten in deze collectie beeldt

grenzen af. Grenslijnen, waterlinies, riviergrenzen,

staatsgrenzen, dijken en sloten, zelfs de grens

tussen eb en vloed of tot waar klokgelui hoorbaar is.

Natuurschrijver Kester Freriks en conservator Martijn

Storms brengen de papieren collectie tot leven.

Kester Freriks ging door heel Nederland op zoek

naar de grenzen van vroeger in het landschap van nu.

Hij volgde oude grenslijnen die in het verre verleden

getekend zijn, kon ze aanraken en er langslopen.

Gaandeweg ontstaat een caleidoscopisch beeld

van de omgang van de mens met het landschap.

Hoe kleiner en dichter bevolkt het land, hoe meer

grenzen. Ook de ligging van Nederland, deels onder

de zeespiegel, vraagt om het trekken van grenzen.

Na lezing is er maar één conclusie: grenzen zijn

onlosmakelijk verbonden met het échte Nederland en

het Nederlandse landschap.