Łąka

Na leśnej polanie leżą zwłoki wędrowca, który zapragnął „zwiedzić duchem” samą zieleń. Czy las potrafi wabić tak, by człowiek zapomniał o sobie?

Opublikowana w 1920 roku Łąka Bolesława Leśmiana prowadzi przez polany, ogrody, pola i nocne niebo, gdzie przyroda nie jest dekoracją: oddycha, kusi, niepokoi i zdaje się mieć własną wolę. Wędrowiec ginie w bezkresie zieleni, spojrzenie ku gwiazdom budzi krzyk z odległego świata, a odjazd zwyczajną drogą zostawia za sobą oczy, których nie sposób zapomnieć. Zmysłowe obrazy splatają się tu z ludową tajemnicą i pytaniami o duszę, przemijanie oraz granice ludzkiego poznania; język Leśmiana sprawia, że każda rzecz brzmi na nowo. Co jeszcze może odezwać się w ciszy łąki?