Ramajana

Ramajana Valmikiego otwiera przed czytelnikiem świat starożytnych Indii, w którym los ludzi splata się z porządkiem boskim, królewska powinność z osobistym poświęceniem, a wielkie czyny rodzą się z wierności prawdzie i danemu słowu. Opowieść rozpoczyna spotkanie Valmikiego z Náradem i narodziny poematu, po czym przenosi czytelnika do Ayodhyi, królestwa Dasarathy. Poznajemy narodziny królewskich synów, młodość Rámy oraz jego pierwsze wielkie czyny u boku mędrca Visvámitry. Wędrówka księcia prowadzi przez pustelnie i niezwykłe krainy, aż na dwór Janaka, gdzie Ráma łamie legendarny łuk i zdobywa rękę Síty. Po zaślubinach powraca do Ayodhyi jako książę, przed którym zdaje się otwierać droga ku przyszłemu panowaniu.

Gdy Dasaratha postanawia ustanowić Rámę swoim następcą, Ayodhyá przygotowuje się do uroczystej konsekracji ukochanego księcia. Wtedy Kaikeyí, powołując się na obietnice otrzymane niegdyś od króla, żąda tronu dla Bharata i czternastoletniego wygnania Rámy. Dasaratha zostaje rozdarty między miłością do syna a obowiązkiem dochowania słowa. Ráma przyjmuje jednak wyrok bez buntu. Sítá postanawia dzielić los małżonka, a wierny Lakshmana porzuca królewskie wygody, by towarzyszyć bratu. Ich odejście pogrąża Ayodhyę w rozpaczy, a Dasaratha, złamany cierpieniem i rozłąką z ukochanym synem, umiera.

Ráma, Sítá i Lakshmana przeprawiają się przez Gangę i Yamunę, docierając w końcu do Chitrakúty. Tymczasem Bharat, nieświadomy wcześniej intrygi swojej matki, wraca do Ayodhyi i poznaje tragiczne następstwa jej żądań. Odrzuca władzę zdobytą kosztem brata, potępia czyn Kaikeyí, oddaje należną cześć zmarłemu ojcu i postanawia odnaleźć Rámę. Tom I prowadzi od narodzin i młodości bohatera przez jego małżeństwo z Sítą aż po utratę tronu, wygnanie i dramat królewskiego rodu, tworząc monumentalne otwarcie opowieści o honorze, rodzinie, przeznaczeniu i powinności.