Aldus de doden

In een opwelling vraagt een jonge moeder een bezichtiging aan voor de kapel van een voormalige psychiatrische vrouweninrichting. Telkens als ze het vervallen victoriaanse gebouw passeerde, huiverde ze. Als ze een eeuw eerder was geboren, was ze hier misschien wel opgenomen. Nu wordt het gerenoveerd tot appartementencomplex.



Voor ze het weet mag ze komen kijken. Vanaf dat moment begint ze het archief van de inrichting, vol patiëntendossiers, te onderzoeken. De geesten uit het verleden murmelen vanuit de oude documenten, ze fluisteren in trappenhuizen en achter de muren. Wat kunnen zij – en een van hen in het bijzonder – haar brengen: troost, woede, betekenis? Haar eigen redding misschien, of haar eigen verdwijning?



Doireann Ní Ghríofa vervaagt de grenzen tussen heden en verleden, de levenden en de schimmenwereld van de doden, bronnenmateriaal en verbeelding. Ze laat zien dat de geschiedenis een levende entiteit is die zich vermengt met het heden.