Հեքիաթնե‪ր‬

Բոլոր կերպարների «միջուկը» (կամ սաղմերը) Թումանյանը գտել ու քաղել է հայ և միջազգային ժողովրդական բանահյուսությունից։ Բայց նա կարողացել է բաց ահայտել և ընդգծել նրանց համամարդկային և հավերժական բովանդակությունը, դարձնել բնավորության որևէ գծի ամբողջական և տպավորիչ խորհրդանիշ-ընդհանրացումներ։ Հատկանշական է, որ շատ դեպքերում Թումանյանը հարկ չի համարում այդ կերպարներին որոշակի անուններ տալ, այլ կոչում է պարզապես՝ տերը, ծաոան, խելոքը, հիմարը, մարդը, կնիկը և այլն։ Դրանով, անշուշտ, ավելի է ընդգծվում կերպարի համընդհանուր բնույթը։ Եվ ապա  նշված հերոսները հանդես են գալիս ու գործում են հեքիաթին հատուկ պայմանական, չափազանցված, երբեմն նույնիսկ ֆանտաստիկ հանգամանքների մեջ, բայց դա ամենևին չի զրկում  նրանց կենսական հավաստիությունից և ռեալիստական ուժից։ Այդ կերպարներն ազգային միջավայրի և ժամանակի կոնկրետ հատկանիշներով օժտված չեն, բայց այգդ «թերությունը» դաոնում է նրանց հավերժական գոյատևման, ժամանակի ընթացքում իրենց նշանակության նորանոր կողմերի բացահայտման հիմք։