ใยรักจอมวายร้า‪ย‬

เรื่องราวของปุญญ์นักธุรกิจหนุ่มรูปงามผู้ที่เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่างเกิดอยากจีบหญิงสาวจอมหยิ่งที่มุทำแต่งานอย่างพิชชาอรเล่นๆแต่แล้วความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นก็ทำให้มีค่ำคืนอันแสนวาบหวิวขึ้นจนได้


ความสัมพันธ์ในคืนนั้นก่อเกิดเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาขึ้นมาโดยที่ปุญญ์ไม่รู้ตัวซ้ำร้ายปุญญ์ยังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนความทรงจำช่วงที่ได้รู้จักกับพิชชาอรขาดหายไปเสียอีกด้วยเธอไปขอให้เขารับผิดชอบแต่กลับถูกกีดกันจากคนรอบข้างของปุญญ์พิชชาอรเสียใจช้ำใจสุดจะทนจนหลีกหนีไปใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัดเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวแสนสวย


การพบกันอีกครั้งระหว่างทั้งคู่เกิดขึ้นในสามปีให้หลังปุญญ์ถึงกับครั่นเนื้อครั่นตัวขึ้นมาเลยทีเดียวเมื่อได้พบกับพิชชาอรเขาจำเธอไม่ได้แต่หัวใจและร่างกายกลับร่ำร้องต้องการโหยหาแม้จะรู้ว่าเธอเป็นสาวหม้ายก็เถอะ


เอ้อ...แล้วยังไงต่อละทีนี้ไปโหลดอ่านกันเถอะค่ะนิยายมีติดเรตอยู่สองสามฉากนะคะใครไม่นิยมก็อ่านข้ามๆไปแล้วกันเนอะรับรองว่าเนื้อหาตรงส่วนนั้นไม่มีอะไรมาก


#########


“ที่ผมอยากรู้คือเรารู้จักกันก่อนมาก่อนหน้านี้อย่างนั้นใช่ไหม”

“คุณจำไม่ได้?แล้วฉันบอกคุณจะจำได้หรือไง”

“ผมรถคว่ำจนจำเวลาช่วงหนึ่งไม่ได้เลยและก็มั่นใจด้วยว่าอาจเป็นตอนที่ได้รู้จักกับคุณ”

พิชชาอรยืนฟังจนเขาว่าจบอดเบ้หน้าน้อยๆไม่ได้“นิยายจัง”

“ผมไม่รู้ว่ายังจะนิยายมากพอไหมถ้าเด็กชายกตัญญ์จะเป็นลูกของผมด้วย”

คราวนี้พิชชาอรมองเขาอย่างเป็นเดือดเป็นแค้นเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงบุตรชายของเธอที่มีเขาเป็นคนร่วมสร้างใจของเธอไม่เคยเต้นรัวเร็วขนาดนี้มาก่อนรู้สึกเหมือนว่าร่างกายกำลังจะลุกเป็นไฟด้วยโทสะที่ฝังแน่นในตัวบอกเขาด้วยเสียงเครียดๆ

“ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วว่าเขาจะเป็นลูกของคุณหรือเปล่า”

ปุญญ์ขมวดคิ้วมุ่นกระชากเสียงถามอย่างไม่พอใจนัก“ทำไม”

“เพราะฉันเคยติดต่อคุณไปแล้วเรื่องที่ฉันท้องแต่คุณคุณ....”พูดถึงเหตุการณ์วันนั้นทีไรอารมณ์ของเธอจะพรุ่งปรี้ดทันทีมันเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเกลียดชังเขาอย่างที่สุดจนอยากจะอาเจียนออกมาเลยทีเดียว

“ผมทำไม”

“ฉันไม่อยากนึกถึงตอนที่คุณพูดลับหลังว่าฉันยังไงบ้างน่ะพูดอย่างไม่ใช่ลูกผู้ชาย!”พิชชาอรเค้นเสียงว่าอย่างมีโมโหจำได้มั่นว่าเขาบอกว่าผู้หญิงที่ผ่านมาก็แค่ทางผ่านของเขาแล้วนี่มาตอแยกับเธอแฟนสาวของเขาไม่รู้เรื่องหรือไรยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด

“ผมต้องการลูก…และคุณต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ทั้งหมดฐานที่พรากเขามาจากผมที่เป็นพ่อแท้ๆ”

“ฝันไปเถอะ!”

“มันต้องเป็นฝันที่สนุกแน่พิชชาอรถ้าในนั้นมีคุณรวมอยู่ด้วย!”


#########


“มีอะไรให้ช่วยครับ...คุณพิชชาอร”

“กตัญญ์อยู่ไหน”

“อือม์…”ปุญญ์ครางอย่างยวนๆแล้วเบี่ยงหน้ามองทางซ้ายทีทางขวาทีราวกับหาใครทิ้งช่วงให้เธอลุ้นจนหัวใจจะขาดออกจากขั้วอยู่รอมร่อแล้วเขาถึงหันมาสบตาเธอบอกยิ้มๆ

“ลูกรออยู่ที่บ้าน”

“อุ๋มบอกว่าพามาที่นี่”

“ไม่มีนี่หรือจะลองเดินหาดู”เขาผายมือออกเชิญให้เธอสำรวจได้เต็มที่พิชชาอรมองเขาอย่างเจ็บใจเขาทำแบบนี้คงสนุกมากสินะแล้วน้ำในดวงตาหญิงสาวก็ค่อยๆรื้นขึ้นมาทันทีลมหายใจของเธอติดๆขัดๆราวกับจะหายใจไม่ออกในวินาทีต่อจากนี้แล้วเม้มกัดปากตนเองแน่นจนรู้รสเลือดของคนเป็นแม่ซึ่งห่วงลูกอย่างสุดจิตสุดใจบอกเขาเสียงสั่น

“อย่าทำกับฉันแบบนี้ขอร้องล่ะ”

ปุญญ์ยิ้มมุมปากหน่อยหนึ่งแล้วลุกขึ้นมานั่งเบียดกับเธอ“ก็ได้แต่คุณต้องช่วยอะไรผมสักเรื่อง”

อารมณ์ของพิชชาอรถูกกระชากออกทันทีเธอผงะหนีไม่ทันเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาหาจนชิด“อะไรคะ”แล้วเอียงหลบเขาอีกใจเต้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อปุญญ์ยังขยับเข้าใกล้กว่าเก่าเขาว่าอยู่ชิดใบหน้าของเธอ

“ช่วย…”

หญิงสาวยกมือขึ้นดันอกเขาหลับตาปี๋บอกอย่างคนขี้ระแวง

“อย่านะ”


#########