Kıvrak

Hüsnü Kıvırık’ı bilmeyen yoktur… ama tam olarak kim olduğunu bilen de yoktur.
Köyün muhtarı mı?
-Evet.
Dolandırıcı mı?
-Kesinlikle hayır!
O, yalnızca "işleri yoluna koymayı bilen" bir adamdır.
Üç kağıtçı mı?
-Yok canım, olsa olsa "fırsatları değerlendiren biri" denebilir.
Siyasetçi mi?
-Şimdilik değil ama kim bilir, yarın bir gün...

Hüsnü öyle sıradan bir adam değildir. O, köy kahvesinde oturup boş boş konuşan biri değildir; konuştuğu her laf, ertesi gün gerçek olur! İnsanlar "Muhtar bizi yine kandırdı" derken, aslında tam da onun dediklerini yaparlar. Çünkü Hüsnü öyle bir laf söyler ki, insanlar kendi yalanlarına kendileri inanır.

Köye yol yapıldı mı?
Yapıldı. Ama yamuk oldu.
Su getirildi mi?
Getirildi. Ama çeşmeden çamur aktı.
Köye şeyh geldi mi?
Geldi. Ama etmediğini bırakmadı.
İşte Hüsnü tam bu düzensizliğin içinden çıkıp, "Bu işi ancak ben toparlarım" diyerek kendini köyün en tepesine koydu.
Ama durun! Hüsnü’nün gözü daha da yükseklerde.

Muhtarlık mı?
Küçük iş! Köyü yönetmek yetmez, ilçeye, kasabaya, hatta belki memlekete uzanmak gerek.
Bunun için ne lazım?
-İnananlar!

Şimdi Kıvrak Hüsnü, büyük bir oyunun peşinde. Şeyhlerin, hacıların, ağaların ortasında, kendi düzenini kuruyor. Bütün köy onu tanıyor, herkes onun ne mal olduğunu biliyor ama yine de peşinden gidiyorlar.

Çünkü Hüsnü’nün en iyi yaptığı şey nedir biliyor musunuz?
"Ben sizi kandırmıyorum" diyerek kandırabilmesi.