Mavi Duman

“Sayfa beyaz, üstündeki yazılar siyah. İyi görülsün diye kuvvetle muhtemel. Harfler, birleşmişler, bazılarının aralarında boşluklar var. Yazılanlar anlaşılsın diye. Kimi okur, kimi yazar. Her birinin bir derdi var. Dertsiz yaşamak olanaklı değil belki de. Ne kadarını kendine yük ettiğinle alakalı.”

Acılı ayrılmaların, sevinçli buluşmaların, şekli bozulmuş soluk renkli bavulların, turşu bidonlarının, nereye gideceğini bilmeyen yolcuları yönlendiren çığırtkanların mazide kalmış izlerini arayan bir yazar.

Mavi Duman; yokmuş gibi görünen fakat sokakta, bakkalda, durakta yanı başımızda duran kahramanlarıyla hayatın içinden dertlerin, sevinçlerin, ortak duyguların anlatıldığı öykülerden oluşuyor.

Kemal Tuğan bu kitapta Kadıköy’den Fatih’e, bir köyün meydanından bir iş yeri lobisine, veremli hastaların bahçesinden surların tepesine kadar uzanıyor. Hiciv ve hüzün aynı cümlede yan yana geliyor. Güldüğünüzü fark etmeden üzülüyorsunuz.

Mavi duman dağılıyor. Arkasında düşünceler kalıyor.