Mollig en aantrekkelijk

Wat moet een meisje doen als haar jeugdliefde van de middelbare school een héél volwassen avontuurtje ontketent?

Ik ben niet perfect. Dat weet ik. Mijn rondingen hebben rondingen, en ik duik liever met mijn neus in een boek dan een gesprek te voeren met iemand van vlees en bloed. Zeker met iemand die misschien wel echt perfect is.

Connor was dé jongen op de middelbare school. Degene met wie iedereen bevriend wilde zijn. De jongen over wie elk meisje fantaseerde. De jongen die niet eens wist dat ik bestond. Maar dat maakte niet echt uit. De middelbare school is een eeuwigheid geleden en ik had vrede met wie ik was. Ook al kon ik het wel met wat minder rondingen stellen.

Dus, waarom vraagt Connor me ten dans? En waarom duikt hij op op mijn werk? En waarom heb ik er zo'n moeite mee om nee te zeggen tegen zijn lieve woorden en nog zoetere kussen?

Dit kan niet echt zijn. Meisjes zoals ik eindigen niet met jongens zoals hij. Of wel?