Samozwaniec Tom 2

Rok 1605. Polskie wojska wkraczają do Moskwy. Czas układów się skończył.

Szarże skrzydlatych jeźdźców roznoszą armie cara Borysa Godunowa.


Oto historia straceńców, którzy wrogów liczyli dopiero po bitwie. Zabitych...


Oto historia ludzi tak szalonych, że poszli w tany z samą Śmiercią. Tak zuchwałych, że uwiedli Fortunę. Tak dumnych, że diabłu plunęli w twarz. I tak hojnych, że za przyjaciół płacili tylko krwią i życiem.


Oto historia awanturników i husarzy, którzy wstrząsnęli murami Moskwy i sięgnęli po koronę carów.


Qfant



 Ta książka to, jak dotąd, najlepszy tekst 'antysienkiewicza' polskiej powieści historycznej. Nie ma w niej nic sztucznego – stylizacja językowa jest u Komudy tak naturalna, że w pewnym momencie czytelnik przestaje zwracać uwagę na archaizmy czy dziwną, miejscami, składnię. Opis jest, zgodnie ze tym, do czego nas już autor przyzwyczaił, barwny i plastyczny, dokładny, a jednocześnie dynamiczny. Momentami miałam wrażenie, że nie czytam książki, lecz materiał na scenariusz dobrego filmu historycznego, bo 'filmowość' to najlepsze określenie tego, co Komuda robi ze słowem i kreowanym obrazem.