Doktor Pascal

Yakıcı temmuz öğleden sonrasının sıcağında, panjurları özenle kapatılmış oda büyük bir sükûnetle doluydu. Üç pencereden, eski ahşap doğramaların çatlaklarından sızan ince ışık huzmeleri dışında hiçbir şey gelmiyordu; ve gölgenin ortasında, nesneleri dağınık ve yumuşak bir ışıkla yıkayan çok yumuşak bir ışıktı. Orası, cepheyi tutuşturan güneş yanığının altında, dışarıda hissedilen şiddetli ezilmede nispeten serindi.