AMRUTVEL

‘...याचित्रातल्यावेलीवरनानारंगांचीफुलंउमललीआहेत.प्रीतीहीयावेलीसारखीचआहे,बाळ.प्रीतीम्हणजेकेवळयौवनाच्याप्रेरणेतूनउद्भवणारीवासनानव्हे!त्यावासनेचीकिंमतमीकमीमानतनाही.सायासंसाराचाआधारआहेती!पणयावासनेलाजेव्हाखोलभावनेचीजोडमिळते,तेव्हाचप्रीतीहीअमृतवेलहोते.मगयावेलीवरकरूणाउमटते,मैत्रीफुलते.मनुष्यजेव्हाजेव्हाआत्मप्रेमाचेकवचफोडूनबाहेरच्याविश्वाशीएकरूपहोतो,तेव्हा–प्रीतीचाखराअर्थत्यालाजाणवतो.याबाहेरच्याविश्वातरौद्ररम्यनिसर्गआहे,सुष्टदुष्टमाणसंआहेत,साहित्यापासूनसंगीतापर्यंतच्याकलाआहेत,आणिमहारोग्याच्यासेवेपासूनविज्ञानातल्यासंशोधनापर्यंतचीआत्म्याचीतीर्थक्षेत्रंआहेत.‘पणहीचप्रीतीनुसतीआत्मकेंद्रितझाली,आत्मपूजेशिवायतिलादुसरंकाहीसुचेनासंझालं,म्हणजेमनुष्यकेवळइतरांचाशत्रूहोतनाही;तोस्वत:चाहीवैरीबनतो!मगयावेलीवरविषारीफुलांचेझुबकेलटकूलागतात...’