Bergdroom van de Oertijd

BERGDROOM VAN DE OERTIJD - DONKERE FANTASIEVERHAAL IN HET NEDERLANDS - BREDEVOORT VAN DEN BERG

In de schaduw van de bergen, waar de rotsen zo oud zijn als de wereld zelf en het gefluit van de marmotten de dagen aankondigt, ligt het vergeten koninkrijk van de Fanes begraven. Deze roman, diep geworteld in de rijke mythologie van de Zuid-Tiroolse legendes, brengt de oudste verhalen van de Alpen tot leven.

Wanneer de bergmarmotten plotseling stilvallen en de berg zijn adem inhoudt, weet de jager Lidsanel dat er iets vreselijks staat te gebeuren. De dwergen die diep in de rotsen wonen, met hun magische krachten en geheimzinnige profetieën, hebben hem lang geleden drie wensen geschonken, maar hij is de belangrijkste waarschuwing vergeten: dat het vermogen om te herinneren het grootste geschenk van alles is.

Dolasilla, de geliefde prinses van het Fanes-volk, draagt de last van een vloek door haar liefde voor de verkeerde man. Ey de Net, de vijand met het toverschild, de dienaar van de tovenaar Spina de Mul, heeft haar onfeilbare pijlen in de nacht gestolen. Nu wacht hij in de vallei om haar met haar eigen wapens te doden.

"In de bergtopkou die de wedergeboorte van het schemerlicht voorafgaat, de zandloper tussen nacht en dageraad wanneer de wereld zijn adem inhoudt, hadden de marmotten van het Fanes-plateau gezwegen, niet een voor een gefloten met dalende toon, maar gewoon plotseling niets, een afwezigheid die zich opende als een gaap in de afgrond, waarover de werkelijkheid ronddraait en wegvaagt.

 Lidsanel was zijn hut uitgestapt, de pels nog om zijn schouders, en de stilte had hem met de dodelijkheid van een gifpijl tussen de ribben gestoken.

 Geen gefluit van de rotswanden, geen roep, alleen zijn ademwolk die voor hem hing, kortstondig in de ijslucht, alleen hij die stond en wachtte.

 Zijn moeder, die hem de naam had gegeven voordat de koorts haar had weggenomen, had haar liefde in dat ene woord gevangen, en nu moest hij het alleen dragen.

 Hij had geluisterd tot de ijskou in zijn oren beet, diep tot in de kern van zijn wezen, maar niets. Zelfs de wind, die rusteloze zwerver van de hoogten, was stilgevallen, alsof hij samen met de marmotten wachtte op de verschijning van iets dat lang geleden was beloofd.

 Drie wensen hadden de dwergen hem geschonken, die dag in de steenkliffen hun donkere rotsschaduw, tussen de gloed en weerlicht van natte bergsneeuwheuvels die als gevangen helderwitte zonnetjes in de rotswanden brandden. Hij had een dwerg gered die in een spleet was gegleden en tussen de zwarte rotsen vastzat. Hij had hem uit de kloof gehaald, de hand van de gewonde dwerg in de zijne geklemd, en toen de oude voor hem verscheen, de priester met de bliksemwitte baard, zijn ogen middernachtzwart als de stenen waaruit hij was geschapen.

 "Drie wensen," had de oude bergdwerg gezegd, zijn stem het gekraak van smeltend ijs. "Drie wensen, maar vergeet niet. Er is één ding dat je op een dag nodig zult hebben, één ding dat het koninkrijk kan redden wanneer alles verloren lijkt. Het is geen wapen, geen schild, geen goud. Het is de herinnering zelf, het vermogen om te onthouden wat er gebeurd is, om het verhaal te dragen wanneer alle anderen het vergeten zijn. Laat het niet varen. Het is je grootste geschenk."

 Hij had later begrepen: de dwergen waren niet zomaar bewoners van de rotsreus. Ze waren de berggedachten, de flits van inzicht die de rots zelf wordt. De hamers die in de diepte klopten, waren geen metaal dat tegen metaal sloeg. Het was de berg die zichzelf bedacht. Elke slag een woord, elk woord een wereld.

Hij had de belofte laten varen."